Is er sprake van een overeenkomst of van algemene voorwaarden?

 

Een arbeidsbemiddelaar doet in 2012 voor het eerst zaken met een softwarebedrijf. Door de bemiddeling heeft het bedrijf 2 kandidaten in dienst genomen. De arbeidsbemiddelaar heeft de algemene voorwaarden toen, in 2012, aan het bedrijf toegezonden en deze zijn door haar aanvaard. In artikel 2 van de algemene voorwaarden is opgenomen dat de algemene voorwaarden van toepassing zijn op alle met de arbeidsbemiddelaar gesloten overeenkomsten tot bemiddeling bij werving en selectie.

 

In 2015 heeft het softwarebedrijf opnieuw een vacature openstaan. Bij de vervulling van de vacature werkt het bedrijf samen met verschillende werving- en selectiebureaus, waaronder de betreffende arbeidsbemiddelaar. Door de arbeidsbemiddelaar werden een aantal profielen van kandidaten doorgestuurd aan het softwarebedrijf, maar de vacature werd niet vervuld. Een aantal maanden later werd door een ander arbeidsbemiddelingsbureau een kandidaat doorgestuurd die eerder ook al door de arbeidsbemiddelaar was doorgestuurd. Die kandidaat werd vervolgens ook daadwerkelijk aangenomen door het softwarebedrijf.

 

De arbeidsbemiddelaar is van mening dat het softwarebedrijf haar de bemiddelingskosten à € 20.000,- moet vergoeden. Zij is hiertoe volgens hem gehouden op grond van de algemene voorwaarden die in 2012 van toepassing zijn verklaard en op grond van het hiervoor genoemde artikel 2 van toepassing zijn op alle overeenkomsten tot bemiddeling tussen partijen. Doordat de algemene voorwaarden in 2012 door het softwarebedrijf zijn geaccepteerd, zijn deze ook van toepassing op de vervulling van deze vacature.

 

Het softwarebedrijf stelt echter dat zij niet verplicht is om de bemiddelingskosten te vergoeden. Volgens haar zijn de algemene voorwaarden niet van toepassing omdat zij de arbeidsovereenkomst met de kandidaat is aangegaan via een ander bureau.

 

Artikel 6:231 van het Burgerlijk Wetboek definieert algemene voorwaarden als ‘een of meer bedingen die zijn opgesteld teneinde in een aantal overeenkomsten te worden opgenomen, met uitzondering van bedingen de kern van prestaties aangeven, voor zover deze laatstgenoemde bedingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd’.

 

Het hof stelt vast dat niet in geschil is dat de arbeidsbemiddelaar geen aparte overeenkomst sluit en geen opdrachtbevestigingen verstuurt wanneer (volgens haar) een bemiddelingsovereenkomst gesloten wordt. Daarnaast wordt ook niet mondeling besproken wat de wederzijdse rechten en plichten zijn. Het enige wat de arbeidsbemiddelaar doet is het verzenden van de algemene voorwaarden, die blijkbaar de hele overeenkomst bevatten. Het hof stelt vast dat de algemene voorwaarden kernbedingen bevatten, zoals bijvoorbeeld de bedingen betreffende het honorarium. 

 

Kort gezegd zijn de algemene voorwaarden van toepassing nadat ‘de wederpartij de mogelijkheid is geboden tot een redelijke kennisneming, zonder dat expliciete aanvaarding van de wederpartij noodzakelijk is’. Zelfs als de gebruiker begreep of moest begrijpen dat de wederpartij de inhoud niet kende, dan geldt dit. De bedingen in de algemene voorwaarden van de arbeidsbemiddelaar voldoen niet aan de hiervoor besproken definitie van artikel 6:231 BW. Volgens het hof ligt deze (makkelijke) wijze van aanvaarding niet voor de hand, omdat in dit geval de algemene voorwaarden feitelijk de hele overeenkomst inhouden. Daarom moet gekeken worden naar artikel 6:217 BW. Op grond daarvan komt een overeenkomst tot stand door aanbod en aanvaarding daarvan.

 

Het hof heeft vastgesteld dat de arbeidsbemiddelaar in 2012 en in 2015 de algemene voorwaarden aan het softwarebedrijf heeft toegestuurd. Nergens blijkt echter uit dat het softwarebedrijf uitdrukkelijk heeft ingestemd met de algemene voorwaarden. Het enkele niet reageren van het softwarebedrijf mag niet zo opgevat worden dat zij stilzwijgend en zonder meer instemde met de inhoud van de in de algemene voorwaarden opgenomen overeenkomst. Dat het softwarebedrijf de algemene voorwaarden in 2012 wel heeft aanvaard, maakt dit niet anders. De overeenkomst is door het softwarebedrijf dus niet aanvaard.

 

Het hof heeft geoordeeld dat de arbeidsbemiddelaar onvoldoende onderbouwd heeft dat er een overeenkomst tussen partijen tot stand gekomen is. Indien het de bedoeling was van de arbeidsbemiddelaar dat het softwarebedrijf haar opdracht tot bemiddeling gaf, dan had het op haar weg als professionele dienstverlener gelegen om duidelijk met het bedrijf te communiceren, en bij voorkeur schriftelijk te bevestigen, welke rechten en plichten over en weer werden aangegaan. Het enkele toezenden van een set ‘algemene voorwaarden’ is niet genoeg.

 

Om niet achteraf tot de ontdekking te komen dat er nooit een overeenkomst tot stand is gekomen, is het dus van belang dat een duidelijk onderscheid gemaakt wordt tussen de algemene voorwaarden en de overeenkomst en dat hier bij de aanvaarding ook rekening mee gehouden wordt.

 

Heeft u vragen of advies nodig? Neem dan gerust contact op met een van onze advocaten. Wij staan u graag met raad en daad ter zijde!